Adam Biedrzyński
Biografia
Adam Biedrzyński urodził się 7 grudnia 1895 roku w Wągrowcu, ówczesnym mieście powiatowym rejencji bydgoskiej. Był synem Marcina i Elżbiety ze Szudzińskich. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną i gimnazjum. W 1909 został członkiem Towarzystwa Tomasza Zana.
W 1915 został wcielony do armii niemieckiej. Przeszkolenie rekruckie przeszedł w 2 rezerwowym pułku piechoty. Od 1 października do 4 listopada przebywał na kursie sanitarnym w Szczecinie, a po jego ukończeniu został sanitariuszem w szpitalu garnizonowym w Gnieźnie. Od 1 lutego do 4 kwietnia 1917 walczył na froncie zachodnim jako sanitariusz 49 pułku piechoty, po czym do 11 listopada 1918 pełnił służbę w szpitalu polowym nr 17 jako sanitariusz. Awansował na kaprala.
Od 30 grudnia 1918 dowodził 1 kompanią 4 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszego 58 pułku piechoty) w czasie powstania wielkopolskiego i nawojnie z bolszewikami. 21 lutego 1919 jako podoficer byłej armii niemieckiej został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, mianowany podporucznikiem w piechocie ze starszeństwem z 21 stycznia 1919. Wyróżnił się w walkach z bolszewikami 8 sierpnia 1919, następnie pod Osipowiczamii Bobrujskiem oraz 21 października 1919, kiedy w brawurowym ataku rzucił się na artylerię bolszewicką, zdobywając jedno działo i 14 wozów bagażowych. Wyprawy zimowe przez Berezynę przynosiły mu liczne sukcesy, biorąc zawsze jeńców i karabiny. W październiku 1920 został ranny w bitwie pod Kojdanowem.
31 marca 1921 został odkomenderowany na studia prawno-ekonomiczne, których nie ukończył. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 58 pp w Poznaniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1767 lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 1 maja 1924 został zatrudniony w Oddziale II Sztabu Generalnego. Początkowo wykonywał zadania wywiadowcze na terytorium Wolnego Miasta Gdańska, a od 1 stycznia 1927 do kwietnia 1928 był pierwszym rezydentem polskiego wywiadu w Szczecinie, występując oficjalnie jako pracownik referatu prasowego tamtejszego Konsulatu RP. 1 czerwca 1928 został przyjęty do służby w Straży Granicznej i wyznaczony na stanowisko oficera informacyjnego Inspektoratu Granicznego nr 4 w Tczewie.
W nocy z 24 na 25 maja 1930 realizując wspólnie z komisarzem SG Stanisławem Liśkiewiczem zadania wywiadowcze na granicy polsko-niemieckiej pod Opaleniem dostał się w niemiecką zasadzkę. W czasie zatrzymania polskich oficerów doszło do wymiany ognia, w następstwie którego komisarz SG Liśkiewicz został śmiertelnie ranny, a Biedrzyński zatrzymany i osadzony w więzieniu w Elblągu. Z 12 stycznia 1931 wyrokiem Trybunału Rzeszy w Lipsku został skazany na karę 10 lat ciężkiego więzienia. 18 maja 1932 został wymieniony na niemieckich agentów zatrzymanych w Polsce.
Od 1 sierpnia 1932 pełnił służbę w Wielkopolskim Inspektoracie Okręgowym SG w Poznaniu na stanowisku oficera informacyjnego. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas w grupie oficerów pełniących służbę w Straży Granicznej. W tym samym roku kierował Posterunkiem Oficerskim Nr 5 w Poznaniu, podporządkowanym szefowi Ekspozytury Nr 4 Oddziału II Sztabu Głównego. 31 lipca 1936 został zwolniony ze zajmowanego stanowiska i oddelegowany na staż do Izby Skarbowej w Kielcach. 31 marca 1937 został zwolniony ze służby w SG. Pracował jako inspektor Izby Skarbowej w Kielcach. Mieszkał w Kielcach przy ul. Żytniej 12. Na kapitana rezerwy awansował ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 31. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Jesienią 1939 we Lwowie, po agresji ZSRR na Polskę, został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu. Wywieziony na podstawie listy nr 055/3 z 5–9 maja 1940, wkrótce potem zamordowany na terytorium Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zapewne w Kijowie.
26 grudnia 1925 ożenił się z Zofią Bunt.