Stefan Ludwik Bratkowski
Biografia
Stefan Ludwik Bratkowski urodził się 21 lipca 1876 w Wągrowcu jako syn Antoniego i Pelagii z domu Hammerling. Po studiach w progimnazjum w Trzemesznie i uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1896 w Wągrowcu ukończył Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu w 1899 i otrzymał święcenia kapłańskie.
Pełnił posługi w Połajewie (listopad 1899–styczeń 1900), Brodnicy (styczeń–listopad 1900), Biezdrowie (listopad 1900–luty 1902), Lubaszu (luty–sierpień 1902) i Zielonej Wsi (od sierpnia 1902 do 19 listopada 1905). 20 listopada 1905 został proboszczem w Objezierzu. Działał w komitetach wyborczych do sejmu pruskiego i Reichstagu. Jako wikariusz w Biezdrowie był oskarżony przez pruską policję o polską agitację. Od 1905 działał w organizacji Straż Narodowa, był jej starostą na powiat Obornicki. Był patronem Katolickiego Stowarzyszenia Robotników w Objezierzu. W 1914 komitet wyborczy w Obornikach wysunął kandydaturę ks. Bratkowskiego do Reichstagu, jednak nie przyjął nominacji.
Od kwietnia 1916 był proboszczem w Dziekanowicach (formalnie powołany 23 września tego roku). Pracował tam do końca 1930. Był członkiem zarządu powiatowego Towarzystwa Czytelni Ludowych, a także członkiem Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego. W 1918 został wybrany do powiatowej Rady Ludowej w Gnieźnie. W tym samym roku został delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy. Był posłem do Sejmu I kadencji w latach 1922–1927, wybrany w okręgu Gniezno, członek Klubu Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1922 był członkiem Rady Głównej Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego.
Od 1931 (formalnie od czerwca 1934) był proboszczem w Spławiu. Po wyzwoleniu z okupacji niemieckiej w 1939 spędził ją w Warszawie. W 1945 powrócił do Spławia, gdzie był proboszczem do przejścia na emeryturę w 1956. W 1959 otrzymał godność honorowego kanonika Kolegiaty św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Zmarł w Spławiu i pochowany został na tamtejszym cmentarzu.