Władysław Purczyński

Historyk
10.09.1947 02.11.2015 w Wągrowiec

Biografia

Władysław Purczyński (ur. 10 września 1947, zm. 2 listopada 2015 w Wągrowcu) był doktorem nauk humanistycznych w zakresie historii, redaktorem i współzałożycielem Głosu Wągrowieckiego, radnym i przewodniczącym Rady Miejskiej w Wągrowcu, animatorem kultury, regionalistą i pedagogiem.

W latach 1954–1961 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1 w Wągrowcu. Po ukończeniu liceum i zdaniu matury w 1966 roku pracował w szkole w Mokronosach. W latach 1968–1970 odbywał służbę wojskową, po jej zakończeniu pracował w szkole podstawowej nr 3 w Wągrowcu a następnie w Chojnie. W latach 1974–75 był zastępcą inspektora w urzędzie powiatowym w Wągrowcu, lata 1975–1980 spędzał jako kierownik internatu Zespołu Szkół Zawodowych w Wągrowcu. W 1976 kończy Wydział Historyczny UAM w Poznaniu. Od 1980 roku piastował funkcję dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych nr 2 a następnie Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. ppłk. dra Stanisława Kulińskiego, obie placówki w Wągrowcu. W 2009 roku przeszedł na emeryturę. Po ciężkiej chorobie umarł 2 listopada 2015 roku. Pochowany 5 listopada na Cmentarzu Komunalnym w Wągrowcu.

W swojej pracy badawczej zajmował się historią Powstania Wielkopolskiego oraz historią Wągrowca, któremu poświęcał publikacje. Był inicjatorem nadawania imion ważnym osobistościom salom szkolnym, biblioteka w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 nosi imię Tadeusza Nożyńskiego. Był popularyzatorem sportu, inicjował powiatowe spartakiady, pisał artykuły o sporcie i kibicował Nielbie Wągrowiec. Zajmował się także historią prasy.

W latach 1990–2013 był redaktorem Głosu Wągrowieckiego, którego był współzałożycielem. Wcześniej związany był z Gazetą Wągrowiecką. Na łamach Głosu Wągrowieckiego opisywał historię miasta.

W 2000 roku obronił pracę doktorską w Instytucie Historii UAM w Poznaniu.

W latach 1998–2006 był Wiceprzewodniczącym Rady Miejskiej Wągrowca, następnie w latach 2006–2014 prowadził jej obrady jako Przewodniczący.

Był laureatem wielu nagród, m.in.: Medal Komisji Edukacji Narodowej (1997), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2001), Nagroda powiatu wągrowieckiego Złota Pieczęć (2001), Honorowy Wągrowczanin (2007), Nagroda Pracy Organicznej Złoty Liść Głosu Wągrowieckiego (2010), Honorowa Nagroda Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Pałuckiej (1997, 2009) oraz Dobosz Powstania Wielkopolskiego (2001).

Wybrane publikacje

  • Seminarium Nauczycielskie i Liceum Pedagogiczne w Wągrowcu w latach 1920-1969 (1994)
  • Ppłk dr med. Stanisław Kuliński 1885-1938 (1995)
  • Wągrowiec w dobie Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 (1998)
  • Społeczeństwo ziemi wągrowieckiej w dobie powstania wielkopolskiego i w walce o granicę wschodnią Rzeczypospolitej w latach 1918–1920 (2008)
  • Swastyka nad miastem. Okupacyjne dzieje Wągrowca 1939–1945 (2010)

Autor licznych artykułów historycznych i publikacji w prasie regionalnej oraz przewodników po Wągrowcu.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Obrona pracy doktorskiej w Instytucie Historii UAM w Poznaniu (2000)
Współzałożyciel i redaktor Głosu Wągrowieckiego (1990–2013)
Przewodniczący Rady Miejskiej Wągrowca (2006–2014) – wcześniej Wiceprzewodniczący (1998–2006)
Medal Komisji Edukacji Narodowej (1997)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2001)

Ciekawostki

Inicjator nadawania imion ważnym osobistościom sal szkolnym, w tym biblioteki ZSP nr 2 nosi imię Tadeusza Nożyńskiego
Inicjował powiatowe spartakiady i popularyzował sport, kibicując Nielbie Wągrowiec
Był współzałożycielem i redaktorem Głosu Wągrowieckiego (1990–2013)

Udostępnij